De Ruimte Van Liefde

“De krachtigste energie in het universum
is de energie van Zuivere Liefde”

Vladimir Megre gaat opnieuw op bezoek bij Anastasia, om zijn zoon te zien en om antwoorden te krijgen op de talrijke vragen van de lezers. Onderweg merkt hij, dat hij allang niet meer de enige is die van plan is Anastasia op te zoeken. Zijn verhaal hierover biedt nieuw inzicht in geweldloosheid en de onbegrensde macht van Liefde...

In dit derde deel bijzondere aandacht voor opvoeding en onderwijs, uiteenlopend van de rol van de ouders, tot het belang van borstvoeding, tot een voorbeeld van een school waar ‘Anastasia’s antisysteem’ in praktijk wordt gebracht, met wondere resultaten.

Verder komen uitvoerig aan bod: de kracht van ons denken dat de toekomst van de Aarde kan beïnvloeden, en adviezen hoe iedere mens Anastasia’s droom van een gelukkig leven in praktijk kan brengen. Het begint allemaal met de schepping van een Ruimte van Liefde, waartoe we allemaal in staat zijn.

Deel 3 in Anastasia reeks, vierde Nederlandstalige druk,
Uitgeverij Schildpadboeken

Fragmenten

Toen ik wat groter was - drie jaar was ik - stelde overgrootvader me een vraag:
"Zeg, Anastasia, vinden alle dieren het fijn wanneer je hen aait of aanhaalt?"
"Ja, allemaal. Ze kwispelen met hun staart omdat ze het zo fijn vinden. Ook alle planten, bloemetjes en bomen vinden het fijn om gestreeld te worden, alleen hebben ze geen staart om te laten zien hoe fijn ze het vinden."
"Dus alles verlangt ernaar om door jou geaaid en omarmd te worden?"
"Ja, alles wat leeft en groeit, klein en groot."
"En de grote Aarde, wil die ook gestreeld worden? Heb je gezien hoe groot de Aarde is?"
Op dat moment stond de vlucht met de arend die ik als baby had meegemaakt me weer levendig voor ogen. Ik wist hoe groot de Aarde was, uit eigen ervaring en niet van horen zeggen. Dus antwoordde ik overgrootvader zonder aarzelen:
"De Aarde is heel groot, je kunt niet zien waar ze ophoudt. En als alles en iedereen geliefkoosd wil worden, dan wenst de Aarde dat dus ook. Maar wie zou de hele Aarde kunnen omarmen? Ze is zo groot, dat zelfs jouw armen niet groot genoeg zouden zijn..."
Overgrootvader spreidde zijn armen, keek ernaar, en knikte bevestigend: "Ja, ook mijn armen zijn niet lang genoeg om de hele Aarde te omarmen. Maar jij zegt dus, dat de Aarde net als iedereen graag geliefkoosd wil worden?"
"Ja, iedereen wil door de Mens geknuffeld worden."
"Dan moet jij de hele Aarde omarmen, Anastasia. Bedenk maar hoe je dat kunt doen." En met die woorden liep overgrootvader weg.
Ik begon er veel over na te denken, hoe je de hele Aarde zou kunnen omarmen, maar ik kon geen manier bedenken. Ik deed mijn uiterste best, want ik wist dat overgrootvader niet weer met me zou praten, me geen andere vragen zou stellen, zolang ik deze vraag niet had opgelost.
Er ging meer dan een maand voorbij, en ik had nog steeds geen antwoord op de vraag. Tot ik op een keer liefdevol naar de wolvin keek, die aan de andere kant van het veld stond. Zodra ik keek, begon de wolvin met haar staart te kwispelen! Toen begon het me op te vallen, dat alle dieren blij werden wanneer ik blij en liefdevol naar ze keek. Het maakte niet uit hoe groot ze waren of hoe ver weg. Ik hoefde maar naar ze te kijken, of alleen maar liefdevol aan ze te denken, en dan waren ze net zo blij als wanneer ik ze met mijn handen aaide, of in mijn armen nam. Toen besefte ik, dat er niet alleen een 'ik' was met armen en benen, maar dat er ook nog een andere 'ik' bestond, die groter was dan je met je armen kon aangeven. En dat grote en onzichtbare, dat was ik ook. En iedere andere Mens zat dus ook zo in elkaar. En met deze grotere ik zou ik de hele Aarde kunnen omhelzen.
Toen overgrootvader weer langskwam, liep ik over van blijdschap en vertelde het hem:
"Kijk, opalief, kijk! De dieren worden niet alleen blij als ik ze met mijn handen aanraak, maar ook wanneer ik van een afstand naar ze kijk. Het is onzichtbaar, maar het is wel iets van mij. En met dat 'iets' zou ik ook de hele Aarde kunnen omhelzen. Ik zal de Aarde omarmen met mijn onzichtbare zelf! Ik ben Anastasia. Er is een kleine ik, en een grote ik. Hoe ik mijn andere zelf moet noemen, weet ik nog niet, maar ik zal er een goede naam voor bedenken. En dan zal ik het je allemaal vertellen, opalief, ik zal je het hele antwoord geven. Zul je dan weer met me praten?"
Maar overgrootvader begon al meteen te praten: "Noem je tweede zelf ziel, kleindochterlief, jouw ziel. Koester je ziel, en handel vanuit je ziel, de onomvatbare."

Anastasia zegt: "Iedereen kiest zelf zijn levensweg. En de oogst van wat er gezaaid is, komt altijd in dit leven, niet pas daarna. Maar met het aanbreken van elke nieuwe dag, heeft ieder van ons de mogelijkheid om de oprechtheid, de waarheid van zijn weg te overdenken, en je hebt de keuze! Je bent vrij, kies, waar je heen wilt gaan. Je bent een Mens, geboren om in het paradijs te zijn."
Ik vroeg haar: "Waar is dat dan, dat paradijs? Wie heeft ons in het moeras geleid?"
En haar antwoord luidde: "De mens creëert alles voor zichzelf."
En probeer maar eens te bevatten wat ze allemaal nog meer zei! Ze beweert, dat er een periode van versnelling van bepaalde universele processen aangebroken is. En dat degenen wier levenswijze niet in overeenstemming is met de natuurlijke wetten van het bestaan, aan bepaalde beproevingen zullen worden blootgesteld. Ze zullen, eerst op een doodgewone manier, geconfronteerd worden met begrijpelijke en duidelijke signalen, die hen vriendelijk attent maken op de noodzaak om zich bewust te worden van hun gedrag en hun keuzes. En voor degenen die het niet kunnen inzien, zullen er echte moeilijkheden ontstaan, en uiteindelijk zullen ze dit leven om wat voor reden dan ook achter zich moeten laten, om pas over negenduizend jaar weer herboren te worden als een geregenereerd, gezond wezen.
En volgens haar krijgen nu al bepaalde mensen de rekening gepresenteerd voor hun destructieve bezigheden: de mijnwerkers, die de aderen van de Aarde openscheuren, moderne artsen die zich op genetische manipulatie hebben gestort, en niet in de laatste plaats de wetenschappers die vernietigende producten hebben uitgevonden - allemaal hebben ze al de eerste signalen gekregen in de vorm van afwijzing door de gemeenschap, en financiële onvrede. Degenen die er nog steeds warmpjes bij zitten, lijden des te meer omdat ze in hun onderbewustzijn maar al te goed weten dat hun bezigheden alleen maar ellende veroorzaken en niemand iets goeds brengen. Ik hield haar voor dat de fabrieken nu eenmaal kolen nodig hebben, maar zij antwoordde:
"Wat voor fabrieken? Die fabrieken die rook uitstoten, en de lucht verbranden die de Mens had moeten inademen, en die metalen omsmelten om er automatische wapens en kogels van te maken?"
.........
"Er zal een tijd komen, dat de mensheid het zal begrijpen. De allergrootste wetenschapper zal naar de grootmoeder in haar moestuin komen. Uitgehongerd zal hij om een tomaat vragen, zodat hij iets te eten heeft. Die oude vrouw heeft deze wetenschapper en zijn hoegenaamde werken vandaag al nergens voor nodig. Zij begrijpt er niks van, en wil er ook niks van begrijpen. Ze kan rustig leven zonder de wetenschap. Maar hij kan niet zonder haar leven. Hij leeft in een wereld van onvruchtbare illusies, die nergens toe leiden. Zij daarentegen leidt een leven met de natuurlijke Aarde en met het hele Universum. Het Universum heeft haar nodig, en hem niet."

© Uitgeverij Schildpadboeken, met toestemming van de uitgever

"A man who is free from aggressiveness, mercenaries, fear and many other later-introduced feelings radiates a light of love.
It is invisible but it is greater than sun light. Its energy is life-giving.
The Creator made it so that only a man is able to possess such a great power.
Just a man, a man alone has an ability to warm up all living creatures.
That's why they all long for man's attention."

Boeken Overzicht

Rivendell Village